Het verhaal van Jeppe | UrbanMoms.nl

Het verhaal van Jeppe: geboren met 25 weken

Wij zijn niet specialer, bijzonderder dan andere mensen die hun kind hebben verloren of willen heel zielig gevonden worden, dit is alleen ons verhaal….

Ik val maar gelijk met de deur in huis; mijn baby is dood

Het is de meest intensiefste tijd van mijn leven en zo voelt het nog steeds.
Vechtend door de dagelijkse sleur, toekijkend hoe iedereen “gewoon” maar door gaat. Maar wij gaan ook langzaam door, de pijn is dagelijks voelbaar en de emoties zijn weer een beetje weggestopt.

Want dat kan ik het makkelijkste, wegstoppen, niet zeuren, gewoon doorgaan, maar gelukkig gaat er heel soms dat ene deurtje open zodat ik het weer voel. En dat zijn vaak niet de leukste momenten, momenten dat er iemand bevallen is, momenten dat iemand enorm kan “zeuren” over hun kind, momenten dat ik de hele dag alleen maar zwangere vrouwen, baby’s of kinderwagens zie en dat trapt mij dan keihard onderuit. Dan voel ik.

Jeppe, zo heette ons zoontje

We gingen nog heel even op vakantie, Zuid-Spanje, met zijn tweetjes voordat die kleine kwam.
Maar Jeppe dacht er anders over, die wilde toch eerder komen. Wij zijn in Málaga met 25 weken en dus veel te vroeg bevallen van Jeppe, hij was veel te klein, 675 gram.

Het verhaal van Jeppe | UrbanMoms.nl

De onzekerheid is slopend

Als je me nu vraagt wat het zwaarste is uit de hele periode dan is het de onzekerheid, de angst die over je heen sluipt zonder dat je het in de gaten hebt en je mee pakt.
Op de hele NICU (intensive care voor premature baby’s) sprak maar een enkele dokter Engels in “jip en janneke taal”.
Frustraties doordat we elkaar niet begrepen, de kleinste vraagjes stelde je niet omdat het bijna niet uit te leggen was. Je wil het beste voor je kind, proberen om alles zo goed en helder mogelijk voor jezelf te krijgen.

En dan zo’n kleine baby, wat ook nog je eerste baby is, in een vreemd land waar je niet de taal spreekt, je bent onzeker over alles, je lijf, over Jeppe, over wie je bent, maar gelukkig nooit onzeker geweest over onze relatie en dat voelde gelijk heel sterk aan!

Het verhaal van Jeppe | UrbanMoms.nl

Stiekem meenemen…?

Voor een maand lang mochten wij alleen onze handen door de couveuse steken en hem zo gerust stellen en aanraken. Frustrerend vond ik het, ik had enorme drang om hem stiekem mee te nemen, onder een hele grote jas en hem nooit meer los te laten. Maar dat was niet wat hem beter zou maken, hij had de medische zorg nodig, al die toeters en bellen die aan hem hingen, hoe graag ik het ook anders had gezien.
Jeppe had wat kleine dingetjes in het begin wat “normaal” is bij een prematuur baby’tje, maar wat is normaal? Voor ons was heel deze situatie niet normaal. Je gaat een andere kant van jezelf zien, nooit gedacht dat wij zo sterk waren samen, dat ik zo sterk was en dit aan kon.

Het verhaal van Jeppe | UrbanMoms.nl

Vieren wat we vieren konden

Enorme overlevingsmechanisme, huilde bijna niet, en in alle kleine dingen zagen wij iets positiefs ook al was de dag nog zo kut. Was Jeppe 1 week oud? Wij vierde het! 5 uur van de beademing af? Hapje buiten de deur, een ijsje als traktatie, noem maar op. Om ook even weg te zijn uit het ziekenhuiswereldje en weer een klein beetje de batterij proberen op te laden.

Toen was daar de operatie…

Op een gegeven moment kregen wij te horen dat er een kleine bloedstolling in 1 van zijn vochtkamertjes was in zijn hersenen, waardoor de omtrek van zijn hoofdje ging groeien. Naar een paar puncties gedaan te hebben (vocht uit zijn hoofdje halen met een naald) met weinig resultaat hadden ze toch besloten om Jeppe te opereren. Een interne drain van zijn vochtkamer naar zijn orgaantjes werd er gelegd. Hij was nog net geen kilo en ze hadden deze operatie nog nooit gedaan bij zo’n kleine baby (wat ze ons gelukkig pas achteraf hadden verteld). Toen kwam er het punt dat ik een hulp lijn wilde inschakelen en via een collega van mij kwamen we aan een telefoonnummer van de hoofd van de NICU afdeling in het UMC Erasmus ziekenhuis in Rotterdam. Wij hadden hem alles voorgelegd wat de doctoren hier in Spanje ons hadden verteld. Diegene van het UMC kon ons gerust stellen en vertelde ons dat hun hetzelfde zouden doen.

De dag dat Jeppe werd geopereerd was best chaotisch, in Nederland zouden ze zo’n operatie plannen. Hier werden wij die ochtend opgebeld of wij zo snel mogelijk naar het ziekenhuis konden komen want het zou zomaar kunnen zijn dat ze vandaag Jeppe zouden opereren en wij moesten daarvoor papieren tekenen. Volgens mij ben ik in die uren dat wij moesten wachten tijdens de operatie een paar jaar ouder geworden, onmacht, zenuwslopend, want je kan he-le-maal niks, en ik weet nog dat ik maar wat grapjes aan het maken was tegen Mike in de wachtkamer omdat ik me geen houding kon aannemen.

Maar gelukkig was alles goed gegaan, de interne drain zat erin en nu was het afwachten de komende weken of zijn orgaantjes het vocht uit zijn hersenen, met het moedermelk wat ie kreeg, tegelijk kan verwerken. Afwachten dus en heel, heel veel geduld hebben.

Het verhaal van Jeppe | UrbanMoms.nl

Eindelijk het eerste huid-op-huid contact

Maar deze zorg was heel even weg omdat ik het allermooiste mocht doen wat je je maar kon wensen als je net bent bevallen van je baby’tje. Een dag na zijn operatie mocht ik Jeppe ein-de-lijk kangoroeen (ook wel buidelen genoemd, de verpleegkundige leggen je baby met zijn buikje op je borst)! Eindelijk mocht ik zijn huidje op de mijne voelen, zijn hartslag voelen, hem ruiken, aaien en hem heel dicht tegen mij aan houden. Dit is het echt het mooiste en meest dankbare gevoel wat er is! En met een mega grijns op mijn gezicht zat ik daar met Jeppe en een mega trotse vader naast me! Het is onbeschrijflijke wat voor gevoel dit je geeft, nu ik dit type zit ik weer met tranen in mijn ogen en krijg ik een pijnlijke, zenuwachtig gevoel op mijn borst. Ik heb zo urenlang gezeten, zijn kleine bewegingen gevoeld, hem horen ademhalen, zijn wimpertjes tegen mijn huidje gevoeld. Zo bijzonder om dit eindelijk mee te mogen maken en ook weer zo bizar na een maand naast hem te hebben gezeten, kijkend naar hem in een kijkdoos om hem dan eindelijk vast te mogen houden. Heel onwerkelijk, maar o zo dankbaar.

Het verhaal van Jeppe | UrbanMoms.nl

Even in een fijne bubbel

Gelukkig bleef alle zorg even weg want het ging beter met hem, alle infusen waren er op een gegeven moment allemaal uit. Ik weet nog heel goed dat ik op een gegeven zijn hele gezichtje zag! Maar dan ook echt zonder alle slangetjes, zijn ware gezichtje. Heel gek! Maar het mooiste. Ook al heeft ie nog een slangetje voor zijn beademing.
Het is gek, heel de periode dat er telkens iets was met hem durfde we het niet hardop te zeggen, bleven positief, ook al zit ergens in je achterhoofd dat vervelende stemmetje. En dan gaat het goed met Jeppe, ook dan durf je het niet te denken, maar je blijft hopen, geloven dat het allemaal goed komt. En dat we hem mee mogen nemen naar Nederland. Ik weet nog dat ik een heel leuk rotan kinderbedje voorbij zag komen op Instagram en die ook heb gekocht. Een vriendin was zo lief om die op te halen. Kamertje hadden we nog niet af, laat staan mee begonnen. Dat zou allemaal na de vakantie wel komen, dan zouden we 26 weken zijn, tijd genoeg.

Blauw geprikt door de infusen

Om even in deze bubbel te leven dat het goed ging met Jeppe, was de bubbel na een week al weer geknapt. Ze zagen in zijn bloedtesten dat er een waarde was gestegen wat zou kunnen betekenen dat er ergens een infectie was.
Hij had weer antibiotica nodig en dus een infuus. En dan denk je “even een infuus aanleggen”, maar dat is niet even bij een prematuur baby’tje. Ze zijn er in totaal 2 dagen mee bezig geweest. Eerste dag waren ze 3 uur bezig, lukte niet. Toen ’s avonds in een operatie kamer met bepaald licht, lukte ook niet. De volgende dag toch maar operatief, de eerste in zijn nekje geprobeerd, daar konden ze geen goede ader vinden maar uiteindelijk in zijn lies wel. Je mag er niet bij zijn, wat logisch is, maar dat wachten is killing, je kan niks, ze laten je niets weten en voor je gevoel duurt het uren voordat ze klaar zijn met hem. Alles is zo onbereikbaar terwijl het zo dichtbij gebeurt.

Wat het moeilijk maakt is dat je nooit weet hoe je je baby gaat aantreffen het kan namelijk elk moment weer veranderen.

Jeppe kreeg van het infuusje in zijn been een trombose. Dik, blauw, nog een infuus in zijn arm voor medicatie voor de trombose. Het is moeilijk om hem zo te zien, hij was heel erg boos toen, zag dat ie aan het huilen was (wij konden Jeppe niet horen, vanwege alle slangetjes die hij in zijn luchtwegen had) en je kan hem niet oppakken, niet troosten, wat het lastig maakte omdat je je moedergevoelens niet kan uiten of in ieder geval niet op dit vlak.

Het verhaal van Jeppe | UrbanMoms.nl

Een sterk team

Maar dan was daar Mike die dan zegt, laten we focussen op wat wel goed gaat, dat de medicatie aanslaat, trombose wordt opgelost en dat Jeppe zijn infectie opruimt. En zo was het iedere keer, zag Mike het een keer niet zitten? Dan was ik er om hem er bovenop te helpen en zo ook andersom.

Ik heb heel vaak gedacht om weg te rennen, weg van dit alles, en “gewoon” opnieuw beginnen. Benauwd, onzeker, je wilt dit niet. Kleine paniek voelde ik dan over mij heen komen. En tuurlijk, je doet het niet. Maar het is de angst die dan in één keer overheerst en je even niet meer weet wat je moet doen.

De bezorgdheid van de artsen

Op een gegeven moment hadden we veel gesprekken met de behandelde arts van Jeppe, dokter Elias, ze weten niet hoe Jeppe hier uit zou komen. Het zal een heel speciaal en bijzonder ventje worden. Uniek. Maar hoe zwaar het zou zijn konden ze nog niet vertellen, dat zal zich pas gaan uiten naarmate Jeppe ouder zou zijn. Wat doctoren doen op de NICU is de ouders niet vertellen hoe bezorgt ze zijn, dat vertellen ze pas als de bezorgdheid bij hun weg is en dan vertellen ze aan de ouders wat er gaande was maar dat het nu stabiel is. Wij hadden nu met dokter Elias afgesproken dat hij alles zou zeggen tegen ons over Jeppe. Ze waren op dit moment erg bezorgd. Dokter Elias kwam af en toe ’s avonds nog langs in zijn vrije tijd om te zien hoe het met Jeppe ging. Afwachten en hopen en zoveel mogelijk van dit mannetje genieten.

Hét kamertje…

Als je de gang op loopt richting de NICU, dan zit daar een kamertje, de familiekamer, waar geen goed nieuws wordt verteld. Wij hebben daar, 2x in die tijd dat wij er waren, ouders en families gezien die hun baby’tje hebben verloren. Toen wij op een dag aankwamen op de NICU, kwamen wij gelijk dokter Elias tegen op de gang en die nam ons mee naar dat kamertje. Het giert door je lijf, meerdere stemmetjes gaan er door je hoofd want wat gaat hij vertellen? Jeppe ziet er niet goed uit vandaag, hij heeft verschillende complicaties. Wij merken dat Dokter Elias hoogte van ons wil krijgen tot hoe ver hij mag gaan.

Wanneer ga je tegen het natuurlijke in? Hoe zal Jeppe er later aan toe zijn als ze door blijven gaan? Dokter Elias geeft aan dat hij door en door en door kan blijven gaan, maar tot hoe ver is het gezond? En wat willen wij voor Jeppe? Wat we beide weten is dat we niet willen dat Jeppe een kasplantje wordt en we wisten, door zijn waterhoofdje dat Jeppe al een bijzonder mannetje zou worden. Maar wel een bijzonder mannetje waaraan je kan zien dat hij gelukkig is en een menselijk leven heeft.

Het verhaal van Jeppe | UrbanMoms.nl

Het beste voor je kind

Wij willen het beste voor Jeppe en dat is lastig. Want wat is het beste? Gelukkig is deze beslissing niet aan ons maar aan de doctoren hier. Tranen in overvloed na dit gesprek. Geen idee meer wat ik voelde en dacht. Emoties die allerlei kanten opschieten. Positief? Ja nog steeds, dat houdt je op de been. Als we nu negatief gaan denken dan komen wij in een drijfzand terecht van negativiteit waar je bijna niet uitkomt en daar kunnen we helemaal niks mee.

Gesloopt zit ik bij Jeppe, te aaien over zijn voorhoofdje en hem kinderliedjes te neuriën. Tranen biggelen over mijn wangen, ik wil dit niet, niet deze gesprekken. Jeppe heeft ons al vaker verrast en dat dan de volgende dag alles weer koek en ei was, misschien dit keer ook.

Woorden die we niet wilden horen…

Na nog geen twee dagen zaten wij weer in dat kamertje, weer met dokter Elias over Jeppe. Het gaat echt heel slecht met Jeppe, iedereen is dag en nacht aan het vechten voor Jeppe om hem beter te krijgen. Ze zijn nu op het punt om tegen de natuur in te gaan, maar doen dit liever niet. Niet voor de baby, niet voor de verpleegkundige, niet voor de doctoren en ook niet voor de ouders. Ze willen stoppen met de behandelingen van Jeppe. Boem.

Het hoge woord is eruit. Shit. En nu?

De pagina’s van mijn boekje zijn dan nu ook helemaal leeg, heb er niets meer ingeschreven. Alles raast voorbij. Ze gaan een hoekje klaarmaken op de NICU voor ons. Met Jeppe. Of wij hier willen wachten in de familiekamer.

Het klinkt heel gek, maar ergens diep vanbinnen, hadden we er vrede mee. Mike en ik hadden dit gesprek al meerdere malen gevoerd. Ook al is dit nieuws wat je nooit wil horen. En we weten dat het ziekenhuis Materno Infantil in Málaga er alles, maar dan werkelijk alles eraan hebben gedaan om Jeppe beter te maken. Wij hadden volledige vertrouwen in dokter Elias, hij was een vechter, durfde risico’s te nemen, geeft enorm om zijn patiënten en de ouders.

Het afscheid in Málaga

Ze kwamen ons halen, mochten langs een andere deur de NICU binnen, er stonden 2 stoelen klaar en de couveuse met Jeppe erin. Heel gek, maar ik had toevallig de polaroid camera meegenomen, geen idee waarom uitgerekend deze dag.
Ik weet niet meer wie als eerste Jeppe vast kreeg, maar dit was de eerste keer dat we hem als een “normale” baby vast hadden. Met zijn hoofdje aan de binnenkant van mijn armen en zijn billetjes in mijn handen. Ik voelde aan zijn lieve haartjes, zijn wangetjes, lippen, handjes, voetjes, ik rook aan alles, wilde de geur kunnen herinneren. Jeppe was heel rustig, hij had nog 1 infuus waar ze iets indeden, ik denk om hem in te laten slapen.

Het verhaal van Jeppe | UrbanMoms.nl

Een glimlach, een kleine gaap, zijn oogjes nog even open, een klein knijpje van hem, huilen, kussen, elkaar troosten, hem wiegen, aaien over die bolle wangetjes. Alles en iedereen verdwijnt om je heen, met zijn 3en in een bubbel. Zo had het moeten zijn, thuis op de bank, genieten met hem in onze armen, hem kunnen troosten, aaien, kussen wanneer we willen. Ik ben blij dat we dit samen mogen mee maken. Dat Jeppe niet alleen was, dat we hem allebei vast hebben gehad, dat we hem nog troostende woordjes konden geven, dat we kunnen zeggen dat we van hem houden, dat het een bikkel en een vechter is. Hij was niet alleen, hij was bij ons.

Die dag hebben Mike en ik nog uren voor het ziekenhuis buiten gezeten. Ik kon niet weg, ik wist niet wat ik moest doen. Jeppe was nog in het ziekenhuis en ik kon niet weg van hem. Maandenlang was dit je ritme, iedere dag hetzelfde en nu niets. We bleven wachten totdat het mortuarium hem op kwam halen.

Final goodbyes in Nederland

Uiteindelijk hebben wij Jeppe meegenomen naar Nederland om hem een waardig afscheid te geven.
Het was intens mooi, onwijs veel mensen waren er om ons te steunen. Allebei hebben we iets gezegd tijdens zijn uitvaart. Geen uitvaart auto, maar een Fiat500 oldtimer met Jeppe in het kistje achter op de bank zodat we samen het laatste rondje konden maken in Breda, waar we weleens een biertje gingen drinken, waar we graag waren, waar oma woont, geen koffietafel maar tapas en wijn en 56 ballonnen lieten we op bij de begraafplaats van de dagen dat ie had geleefd.
De zon heeft die dag geschenen en die bleef nog voor maandenlang schijnen in Nederland.

Mike en ik hadden afgesproken om alle eerste keren samen te gaan doen, samen naar de bakker, samen naar het eerste (kinder)feestje, samen naar de groenteman, dit met het idee dat we het samen voor het eerst weer mee maken en samen kunnen vertellen wat er is gebeurd en hoe we ons voelden.

Het verhaal van Jeppe | UrbanMoms.nl

Nu alweer net een jaar verder…

Ik denk dat ik pas eind november echt uit mijn standje overleven kwam, de jaloezie kwam ineens tevoorschijn.
Zij hebben iets wat wij niet hebben. Je hormonen, je emoties, het besef dat elk huisje zijn kruisje heeft en bij iedereen dit kruisje even zwaar weegt ook al kan het nog zo’n kleine zorg zijn. Je straat, je werk, alles is het ouden, maar jij bent compleet anders. Je denkt anders, je bent gevormd, je hebt geleerd, je bent jezelf tegengekomen. Een achtbaan aan emoties, van lachen, huilen, boosheid, ik voelde me net een flipperkast waarbij het balletje alle kanten op stootte. Moe werd ik ervan, maar gelukkig met veel praten, schrijven en dingen te kiezen waarvan je energie krijgt kwamen we al een heel eind.

Het gaat goed met ons, emoties komen er nog wanneer die komen, ik praat nog. Durven weer een beetje naar de toekomst te kijken, hebben een traject afgerond in het Erasmus UMC en pakken weer onze dingetjes op.

We hebben niet in een hoekje gezeten en weg zitten te kwijnen, tuurlijk, huilen mag, maar de dag erna weer proberen om je schouders eronder zien te krijgen.
Als we terug kijken naar dit jaar hebben we nergens spijt van, niet van de keuzes die wij hebben gemaakt, niet met hoe we de begrafenis hebben geregeld, niet met hoe we er mee omgaan. Wij zijn beide verschillende mensen en gaan er op onze eigen manier mee om. We hebben respect voor elkaars gevoelens en geven elkaar daarin de ruimte.

Mijn hart voelt leeg, niet compleet…

Het is lastig te omschrijven, maar het voelt heel benauwd op mijn borst, een pijn, hartzeer zegt mijn moeder.
Jeppe zal altijd een speciaal plekje hebben in ons hart en zal altijd deel uitmaken in ons leven. Ik heb onwijs veel geleerd uit deze periode, van hem en van elkaar. En hoe onwerkelijk en hoe moeilijk het soms nog is, ik had dit voor geen goud willen missen.

N.B. Dit is het verhaal van Sanne en Michael. Met grote zorgvuldigheid en met hun goedkeuren is deze blog tot stand gekomen en zijn de bijbehorende foto’s gepubliceerd. Door hun verhaal op te schrijven, helpt het hen een stukje in de verwerking van het grote verlies van hun zoontje Jeppe. 

(Visited 5.013 times, 1 visits today)
About the author
Sanne werkt in de mode en woont met haar liefde Mike en hond Foos is Breda. In 2018 zijn zij ouders geworden van zoontje Jeppe*.

13 Comments

  1. Lieve Michael en Sanne
    Ik ben dr Moeder van Annelore en we hebben jullie verhaal ook samen gedeeld ze hield me constant op de hoogte. En was ook wel verdrietig omdat Annelore ook in die periode zwanger was ze leefde dus intens met jullie mee. Na jullie moeilijke en vreselijk zware periode is het knap dat je het op papier heb kunne zetten. Heel veel kracht toegewenst en Jesse zit in jullie hart. Veel liefs de Moeder van Annore

  2. Sanne wat heb je dit verdrietige verhaal prachtig beschreven. Ik vind het heel dapper van je en ik denk dat je veel mensen , die hun kindje ook verloren hebben, hier mee helpt.
    Ik hoop dat jij hier kracht uit kan halen en wens jou en Michael alle goeds toe voor de toekomst. X

  3. Ik ben er helemaal stil van. Tranen over mn wangen, wat is het toch een verdrietig verhaal. En wat een mooie foto’s van jullie kleine zoon en jullie samen. Heel veel sterkte.
    Liefs Sabine

  4. Dichtbij jullie . De woorden gaan weer door mijn hoofd, de fotos flitse weer voorbij de tranen stromen weer. Het verdriet is voelbaar nog steeds. Jullie zijn sterk geweest en nog steeds. ik kan wel allerlei woorden bedenken, maar dat zal de pijn nooit weg wegnemen. Jeppe zal nooit vergeten worden. Ver van onze ogen, maar dichtbij in onze harten . ❤️ Daar zal hij blijven

  5. Wat zijn jullie kanjers en wat was Jeppe een vechter. Alles van dichtbij mee mogen maken door tante loulou. Wil jullie allemaal een dikke knuffel geven en verder veel sterkte wensen.

  6. Lieve Sanne en Michael,
    Wat ongelooflijk mooi en knap geschreven! De tranen lopen nog steeds over mijn wangen! Wat zijn jullie sterk!
    Liefs Nikki❤️

  7. Lieve schoonzus en grote broer,
    Ik ben zo trots op jullie .
    En hou zóveel van jullie,en ook zoveel van ♡JEPPE♡
    Hij is en blijft onze zonnestraal!!!♡♡

  8. Lieve Sanne en Michael, met tranen dit verhaal over Jeppe gelezen. Wat hebben jullie veel moeten doorstaan. Heel veel kracht en liefde gewenst, met Jeppe in jullie hart, naar een mooie toekomst. Francis❤️

Laat een reactie achter op Sabine Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *